Το επίπεδο ύφους (register) αναφέρεται στη μορφή που λαμβάνει η γλώσσα σε μια συγκεκριμένη περίσταση επικοινωνίας ως αποτέλεσμα των επιλογών που καθορίζονται από το πολιτισμικό περικείμενο. Σε αντίθεση με το ύφος (style), που είναι ο ιδιαίτερος τρόπος έκφρασης ενός ανθρώπου, το επίπεδο ύφους καθορίζεται κοινωνικά, δηλαδή από την αλληλεπίδραση των τριών μεταβλητών της περίστασης επικοινωνίας, του πεδίου (τι συμβαίνει;), του τόνου (ποιοι αλληλεπιδρούν;) και του τρόπου (πώς πραγματοποιείται η επικοινωνία;).
Βέβαια, καθώς οι περιστάσεις διαφέρουν σημαντικά, είναι δύσκολο να ταξινομηθούν με ακρίβεια τα επίπεδα ύφους. Ωστόσο, μπορούμε για διδακτικούς λόγους να διακρίνουμε τρία βασικά επίπεδα ύφους:
- Τυπικό ύφος: Εμφανίζεται κυρίως σε γραπτά «θεσμικά» κείμενα (δημόσιας διοίκησης, επιστημονικά, νομικά, εκκλησιαστικά κτλ. δημοσιογραφικά κ.α.), και σπανιότερα στον προφορικό λόγο (διαλέξεις, κηρύγματα κτλ.). Κυριαρχεί το λόγιο λεξιλόγιο, η υποτακτική σύνδεση και ο μακροπερίοδος λόγος, η παθητική σύνταξη, το γ’ ρηματικό πρόσωπο, η ονοματοποίηση, η περιορισμένη χρήση (κυρίως παυστικών) σημείων στίξης, η αναφορική/ κυριολεκτική λειτουργία του λόγου κτλ.
- Οικείο ύφος: Χρησιμοποιείται κυρίως στον προφορικό λόγο (π.χ. συνομιλίες) και σπανιότερα στον γραπτό λόγο (φιλικές επιστολές, λογοτεχνικά κείμενα κτλ.). Κυριαρχεί το λαϊκό λεξιλόγιο, η παρατακτική σύνδεση και ο βραχυπερίοδος λόγος, η ενεργητική σύνταξη, το α’ και β’ ρηματικό πρόσωπο, ο ρηματικός λόγος, τα σχολιαστικά σημεία στίξης, τα σχήματα λόγου και η ποιητική λειτουργία του λόγου κτλ.
- Ουδέτερο ύφος: Παρουσιάζεται κυρίως στον πληροφοριακό γραπτό λόγο (π.χ. δημοσιογραφικά κείμενα, αποδεικτικά δοκίμια, ανακοινώσεις κτλ.) και συνδυάζει επιλογές και από τα δύο προηγούμενα επίπεδα ύφους.