Μέσο λογικής πειθούς που αναφέρεται σε ένα σύνολο από προτάσεις (προκείμενες), που συνδέονται μεταξύ τους λογικά για να υποστηρίξουν την αλήθεια μια άλλης πρότασης (συμπέρασμα/ ισχυρισμός). Αποτελείται από τρία δομικά μέρη:
Ισχυρισμός: Η αποδεικτέα θέση.
Αποδεικτικοί λόγοι: Το υποστηρικτικό υλικό του επιχειρήματος. Περιλαμβάνουν [α] Δεδομένα: Εμπειρικά στοιχεία (παραδείγματα, στατιστικά δεδομένα, πορίσματα ερευνών, γενικά αποδεκτές αλήθειες, αυθεντικές μαρτυρίες κτλ.) στα οποία ο πομπός βασίζει την αλήθεια του ισχυρισμού του. [β] Εγγυήσεις: Απόψεις (αρχές, κανόνες, αξίες κτλ.) που συνδέουν τα Δεδομένα με τον Ισχυρισμό. [γ] Υποστήριξη: Δεδομένα που υποστηρίζουν την ισχύ των Εγγυήσεων.
Συμπέρασμα: Το αποτέλεσμα της απόδειξης.
Ο τρόπος με τον οποίο δομείται ένα επιχείρημα ονομάζεται συλλογισμός.
ΛΥΜΕΝΟ ΘΕΜΑ
Πώς οργανώνει ο αρθρογράφος το επιχείρημά του στη δεύτερη παράγραφο του Κειμένου 1; Ποιες διαρθρωτικές λέξεις/ φράσεις χρησιμοποιεί; [ΤΘΔΔ: 16794]
Ο αρθρογράφος οργανώνει το επιχείρημά του ως εξής: Στη θεματική περίοδο διατυπώνει την αποδεικτέα θέση, ότι δηλαδή η υποβάθμιση της ποιότητας της ενημέρωσης μέσω των ΜΜΕ δεν έγινε ξαφνικά, αλλά ήρθε ως απότοκο συμπεριφορών και καταστάσεων. Στα σχόλια -λεπτομέρειες παρουσιάζονται οι παράγοντες και οι συνθήκες που συνέβαλαν στην υπονόμευση της αξιοπιστίας τους, όπως η ανοχή που έδειξαν εκδότες και δημοσιογράφοι προς τα επικοινωνιακά και οικονομικά παιχνίδια, η κρίση που έπληξε την αγορά, η μείωση του αναγνωστικού ενδιαφέροντος της νέας γενιάς κυρίως, καθώς επίσης και τα παιχνίδια συμφερόντων από τις εκάστοτε πολιτικές εξουσίες. Κατακλείδα (και επομένως συμπέρασμα) δεν υπάρχει. Οι διαρθρωτικές λέξεις / φράσεις που χρησιμοποιούνται είναι οι εξής: Είναι γεγονός ότι → εισάγει στον λόγο τη βασική (αποδεικτέα) θέση της παραγράφου, με τη μορφή δήλωσης που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί | αλλά → παρουσιάζει εμφατικά τον βασικό άξονα της αποδεικτέας θέσης, εστιάζοντας στο πώς δημιουργήθηκε ( … δεν προέκυψαν ως κεραυνός εν αιθρία αλλά καλλιεργήθηκαν … ) | ή και → προσθέτει ένα επιπλέον στοιχείο (αυτό της βοήθειας) σε αυτό που ήδη έχει αναφερθεί (την ανοχή εκδοτών και δημοσιογράφων), εμπλουτίζοντας το νόημα | ιδιαίτερα → αποτελεί στοιχείο διάκρισης· συγκεκριμένα, εισάγει στον λόγο ξεχωριστή αναφορά στις νεότερες γενιές, σε σχέση με την αλλαγή των αναγνωστικών συνηθειών | ακόμη περισσότερο → επιτείνει το βασικό νόημα της περιόδου, δηλ. την υπονόμευση της αξιοπιστίας των ΜΜΕ.
ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΕΞΑΣΚΗΣΗ 1
Να παρουσιάσεις δύο τρόπους, με τους οποίους ο συγγραφέας οργανώνει το επιχείρημά του στη 2η και την 3η παράγραφο του Κειμένου 1, καταγράφοντας σχετικά αποσπάσματα από το κείμενο , και να αξιολογήσεις την πειστικότητα των τρόπων αυτών. [ΤΘΔΔ: 30151]
ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΕΞΑΣΚΗΣΗ 2
Σε ποιο συμπέρασμα καταλήγει ο δοκιμιογράφος στην τρίτη παράγραφο του Κειμένου 1, με ποια επιμέρους επιχειρήματα και παραδείγματα οδηγείται σε αυτό; [ΤΘΔΔ: 16823]
