Όταν στη γλωσσική επικοινωνία επικρατεί η υποκειμενικότητα του πομπού και η προσπάθειά του να οικοδομήσει και να εκφράσει την ατομικότητά του, βρισκόμαστε στον χώρο του εκφραστικού λόγου. Τα κείμενα που παράγονται στο πλαίσιό του είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά κυρίως τόσο εξατομικευμένα, που είναι αδύνατο να εντοπίσουμε σε αυτά σαφείς οργανωτικές συμβάσεις. Εξίσου δύσκολο είναι να μιλήσουμε για μια τυπική γλώσσα της έκφρασης, αφού η έκφραση της ατομικότητας σπάνια υπακούει σε γλωσσικές συμβάσεις. Μπορούμε ωστόσο γενικά να πούμε πως ο εκφραστικός λόγος χαρακτηρίζεται από τη συγκινησιακή λειτουργία της γλώσσας (βλ. 3ο Κεφάλαιο), όπου κυριαρχούν οι άφθονες συνυποδηλώσεις, το λεξιλόγιο μιας γεωγραφικής ή κοινωνικής ποικιλίας, το α΄ ενικό και πληθυντικό πρόσωπο, η υποτακτική έγκλιση κτλ. Προϊόντα του εκφραστικού λόγου είναι ο προφορικός λόγος, η επιστολή, το ημερολόγιο, η βιογραφία, αυτοβιογραφία και τα απομνημονεύματα.